زنگ خطر برای پرسپولیس؛ فکتهای نگرانکننده از باختهای این فصل
فصل جاری برای پرسپولیس تنها به نتایج ضعیف خلاصه نمیشود؛ یک الگوی مشخص در شکستهای این تیم وجود دارد که نیازمند توجه جدی است. پرسپولیس به ویژه در برابر تیمهایی با میانگین سنی ۲۴ تا ۲۷ سال، با مشکلات بسیاری مواجه شده است.
تیمهای جوان با دوندگی و فشار از بالا موجب به وجود آمدن مشکلاتی برای سرخها شدهاند. طبیعی است که زمانی که میانگین سنی پرسپولیس بالای ۳۱ سال باشد، در فوتبال پرسرعت کنونی دچار مشکل شود. این تیمها با دوندگی بالا و پرس مداوم، امکان گردش مطلوب توپ را از پرسپولیس سلب میکنند و با ایجاد فشار بر مدافعان، روند بازیسازی از عقب زمین را مختل میسازند. در چنین شرایطی، پرسپولیس بارها مجبور به اجرای بازی مستقیم و ارسال توپهای بلند شده است که معمولاً به از دست رفتن مالکیت توپ منجر میشود.
مشکلات بدنی نیز در این بین به چشم میآید؛ افزایش سن بازیکنان احتمال مصدومیت را بالاتر میبرد و دوره بازگشت به بازی را طولانیتر میکند. پرسپولیس در این فصل بارها با غیبت مهرههای کلیدی روبهرو بوده که همین امر موجب تضعیف ترکیب ثابت تیم شده است. تیمی که به طور مداوم تغییر کند، نمیتواند هماهنگی لازم برای شکستن پرس و اجرای سریع گردش توپ را داشته باشد.
در میانه میدان نیز مشکلاتی قابل مشاهده است. هافبکها باید نقطه اتصال بین دفاع و حمله باشند، اما در شرایطی که از نظر سرعت و توان بدنی عقب بیفتند، جا میمانند و فضای بیشتری به حریف میدهند. نتیجه این مشکلات این است که تیمهای جوان با گردش سریع توپ، کنترل بازی را به دست میگیرند و پرسپولیس را وادار به عقبنشینی میکنند.
فوتبال کنونی بر پایه تحرک، پرس و انتقال سریع بنا شده است. اگر تیمی نتواند با این ریتم هماهنگ شود، به تدریج عقبمانده خواهد شد. برای پرسپولیس، زنگ خطر به صدا درآمده و جوانگرایی دیگر یک انتخاب لوکس نیست، بلکه یک ضرورت است. ترکیب تجربه و انرژی تازه میتواند تعادل ایجاد کند، اما در صورت عدم کاهش میانگین سنی و نبود نیروی جوان، ادامه این روند چیزی جز پسرفت تدریجی نخواهد داشت.