نسخه جدید کیهان درباره مذاکرات ایران و آمریکا منتشر شد
پرسش اساسی این است که خروجی واقعی گفتوگوهای کنونی چیست، در حالی که فرجام مذاکرات پیشین به جای دیپلماسی، به هجمه به زیرساختها و حمله به ایران منجر شد؟ هرچند که سه دور مذاکرات اخیر در ژنو به عنوان پیشرفت توصیف میشود، اما سایه تجربه تلخ بمباران میز مذاکره در دورههای گذشته و تجاوزات نظامی بعد از آن، افکار عمومی را نسبت به پایداری هر گونه توافقی با آمریکا بدبین کرده است.
در این سه مرحله، اگرچه از ورود به «عناصر توافق» سخن به میان آمده، اما درخواستهای حداکثری واشینگتن برای «غنیسازی صفر» و برچیدن سایتهایی مانند فردو و نطنز، نشاندهنده این است که ذهنیت «زیادهخواهی» همچنان بر دیپلماسی سایه افکنده است. خروجی کنونی چیزی فراتر از جابهجایی کارگروهها به وین نیست و تا زمانی که تضمینی برای جلوگیری از تکرار سناریوی شکست مذاکرات و بازگشت به فاز نظامی وجود نداشته باشد، احتمال آن میرود که این نشستها نیز تنها مقدمهای برای سوءمحاسبات جدید شوند.
در واقع، نقد جدی که افکار عمومی به خروجی کنونی دارد این است که بدون تغییر در رویکرد سختافزاری آمریکا و پذیرش «حق غنیسازی» ایران، میز مذاکره همچنان لغزنده و مستعد فروپاشی دوباره خواهد بود.